wauw, dat was een schok om het opeens zo voor me te zien, het is iets wat ik vaak denk, maar nooit kan verwoorden.

we’d scratch them in new cement <33

Soms, soms word ik zo weemoedig van de liefde. Alles wordt opzij geschoven. Ik had al bijna afscheid genomen van het verleden of de toekomst komt in volle vaart op mij afgerend. Ho! Stop! Ik heb mijn eigen wereld al, en dan is het vol. Niet nog een erbij, vooral niet als de ene wereld de andere zo sterk beïnvloed dat ik bang ben mezelf te verliezen en nooit meer terug zal vinden. Ik had mijzelf verloren terwijl ik me er zo tegen heb verzet. Alles kwam met veel pijn en moeite op zijn plaats, moet dat dan nu allemaal weggegooid worden? Het ziet er naar uit dat ik weinig keus heb. Het is precies zo gegaan als ik heb voorspeld; een meisje met het motief van een ideaal meisje is al genoeg om mijn gedachten constant te beheersen zonder dat ik diegene ken. Waar moet dat heen? Accepteren denk ik. Dan heb ik het tenminste nog een beetje in de hand.

Dit moet je vooral niet verkeerd interpreteren.

1. Post je naam, en ik zal iets over je vertellen wat ik leuk aan je vind.
2. Dan zal ik je vertellen welk nummer me aan je doet denken.
3. Ik zal 1 woord zeggen, waarvan ik vind dat het jou beschrijft.
4. Ik vertel je een moment wat wij samen hebben beleefd, waaraan ik nog steeds (vaak) denk.
5. Ik vertel je welke kleur me aan je doet denken.
6. Dan zal ik je iets vertellen/vragen wat ik me altijd al afgevraagd heb.

Misschien ?

Ik ben geïnfiltreerd in de echte wereld. Ononopvallend, geleidelijk, maar toch verbaas ik me erover dat ik de enige lijk te zijn die het heeft gemerkt. Ik bedoel, ik was er opeens, heeft dan niemand dat in de gaten ? Nee natuurlijk niet. Deze ‘’subtiele’’ veranderingen vinden plaats in mijn hoofd, niet erbuiten, niet meer, maar vooral ook niet minder. Het zou het niet moeten zijn, maar toch is het jammer. Ik zou willen dat ik mensen wat beter uit kon leggen wat er allemaal omging en omgaat in mijn hoofd. Hoe ik denk over liefde, over geluk, over politiek, over kunst, over zogenaamd normale dingen, die ik toch gewoon zou moeten kunnen vertellen en bespreken, maar in plaats daarvan houd ik mijn mond. ‘’Ze begrijpen het toch niet Jas, ze begrijpen het toch niet’’; hoor ik dan een stem zeggen, fluisterend bijna, die begint met een trilling achter mijn oor.

Als jij die kant oploopt, dan doe ik dat ook. Ik wil niet toevallig tegen elkaar opbotsten doordat we allebei van een andere kant afkomen. Want ik hou van je. Ja, dat is het. Ik hou van je.

Ik klink vast heel verdrietig, maar dat ben ik niet. Conor Oberst zei het al; Een lijn staat vooruitgang toe, een cirkel niet. Ik ben nog niet uit die cirkel, maar ik voel dat het nu gaat komen. Iedereen is vast naar elastiek muziek, dus ongestoord gaan mijn hersenspinsels zijn/haar gang. En dat voelt goed, erg goed. Ik wil het uitschreeuwen, maar bedenk dan dat dat nergens voor nodig is. Ik ben geen 4 meer.

Ik heb al lang niet geschreven, tenminste niet hier.

Wel in mijn blok, maar uit frustratie scheur ik alles wat ik schrijf er weer uit.

Ik voel me totaal inspiratieloos, of ongeïnspireerd misschien ? of klinkt dat alweer teveel alsof ik het op anderen afschuif ? of op dingen ? of toch misschien op iets wat er niet is, maar voor mij zo zwaar begint aan te voelen dat het lijkt alsof het uit elkaar gaat barsten ? Veel collages heb ik ook gemaakt in mijn plakboek, voor de grap zeg ik dan scheurtherapie, ook al is dat eigenlijk wel serieus. Tijd heb ik ook veel verspild met het maken van een ‘’Conor Oberst plan’’. Verspild zeg ik ja, hij moet er toch ooit achterkomen dat ik besta, toch ? Toch ?!

Foto’s maken ging tegen alle verwachtingen in toch echt totaal geweldig. Ik zal ze hier later opzetten, denk ik.

Oe!! De site is ‘’verhuisd’’ en nu is alles veranderd maar je kunt de oudste lezen als je er een aanklikt (dan staat er <<blabla  hoofdmenu blabla>> en dan meot je op de <<blabla klikken voor de vorige en de blabla>> voor de volgende, snapje ? oja, de oudste is van 5 maart.

Lieve lieve kusjes en valentijnsknuffels van verliefde liefde jasch.

(p.s.valentijn is over 7 maanden alweer).

(p.s.s. ja, ik stel me aan.)

Ik ben op zoek naar iets betekenisvols, maar ik weet niet wat. Het lijkt alsof de tijd even stil heeft gestaan en alles zijn essentie had verloren tegen de tijd dat hij weer vooruitging. Het lijkt de laatste tijd vaker te gebeuren, de tijd ontglipt me gewoon, en ik hobbel erachteraan met een bak smerig zoet aardbeienijs. Er is me trouwens verteld dat ijs een afrodisiacum is, maar dat geloof ik niet. En daarbij opgeteld is het ook niet eens relevant voor mij is want er is me ook verteld dat ik lijd aan erotomanie (ik wist niet wat het was dus het woordenboek: erotomanie’ v buitensporige drift tot geslachtsgemeenschap). Ik vond het erg grappig.
O kut, ik ben weer aan het brabbelen.

We rijden,
terug naar andere tijden.
Het verleden zoekt me weer op
ik moest terug komen
ze konden niet zonder mij.
Hallo verleden, ik ben weer terug.

Buttons baby.
I’m going to save the world.

Did really did make my day today.
Tomorrow I’m going to walk up those steps and ring that doorbell and say thank you.